باسیلوس انتراسیس و باسیلوس سرئوس

activity is distinct from the haemolytic activity found on blood agar

with some anginosus group streptococci. The 54-kDa protein is a

member of cholesterol-binding cytolysin family of pore-forming toxins

expressed by a range of Gram-positive bacteria (Billington, Jost and

Songer, 2000) including S. pneumoniae (pneumolysin). PCR amplification

studies demonstrated that the intermedilysin gene, ily, is restricted to

typical S. intermedius isolates and is absent from S. anginosus and

S. constellatus strains (Nagamune et al., 2000). The occurrence of

human-specific haemolysis and/or the presence of the ily gene consequently

offers a useful marker of S. intermedius (Jacobs, Schot and

Schouls, 2000; Nagamune et al., 2000). In the study by Nagamune

et al. (2000), intermedilysin-specific haemolytic activity was approximately

6–10-fold higher in brain abscess or abdominal infection strains

compared with S. intermedius isolates from dental plaque. In contrast,

in this study no apparent association was observed between the degree

of hydrolytic activity and site of infection, and dental plaque isolates

demonstrated comparable chondroitin sulphatase, hyaluronidase and sialidase

(neuraminidase) activity (Nagamune et al., 2000).

Clinical and Laboratory Considerations

There are no particular features that clearly distinguish abscesses

associated with non-â-haemolytic streptococci from those caused by

other microorganisms. The actual presentation depends upon the site

and extent of the abscess as well as upon the nature of the causative

organism(s). Since the infections are often polymicrobial, sometimes with

obligate anaerobes, streptococci may be isolated from foul-smelling,

apparently anaerobic pus. Successful diagnosis depends to a large

extent on obtaining adequate clinical material that has not been

contaminated with normal commensal bacteria from the skin or

mucosal surfaces. Whenever possible, aspirated pus samples should

be collected and inoculated into appropriate culture media for aerobic,

microaerophilic and anaerobic incubation. Isolates of presumptive

streptococci should be identified, as described in the section Laboratory

Diagnosis, and tested for antibiotic sensitivity.

The clinical management of all abscesses, whether or not streptococci

are involved, requires both surgical drainage and antimicrobial

chemotherapy. Since the infection is frequently mixed, a combination

of agents may be indicated to combat the different species present. For

example, a combination of penicillin and metronidazole may be

appropriate for abscesses caused by streptococci in conjunction with

one or more strict anaerobes, as is often the case with infections

around the head and neck.

Streptococcal Infections in the Immunocompromised

Advances in organ transplantation and the treatment of patients with

cancer have resulted in increased numbers of immunocompromised

individuals at risk of infection from endogenous organisms. Between

1970 and 2000, the non-â-haemolytic streptococci have emerged as

significant pathogens in these patients, capable of causing septicaemia,

acute respiratory distress syndrome and pneumonia. Non-â-haemolytic

streptococci are also implicated in neonatal septicaemia and meningitis.

Centres in North America and Europe have reported variable

experiences with infection by these species in cancer and transplant

patients, with a mortality rate of up to 50% (reviewed by Shenep, 2000).

The source of infection is generally the oral cavity or gastrointestinal

tract, and risk factors, in addition to profound neutropenia, include

chemotherapy-induced mucositis, use of cytosine arabinoside (over

and above its association with mucositis) and the use of certain

prophylactic antimicrobial therapies (quinolones and cotrimoxazole)

with reduced activity against the non-â-haemolytic streptococci

(Kennedy and Smith, 2000; Shenep, 2000).

The species which are most commonly associated with infection in

immunocompromised individuals are S. oralis, S. mitis and S. sanguis;

however, little is known regarding the virulence determinants or pathogenic

mechanisms involved in these infections beyond the ability of

the streptococci to induce the production of proinflammatory

cytokines (Vernier et al., 1996; Scannapieco, Wang and Shiau, 2001

اینها دو گونه باسیلوس مهم از نظر بهداشتی و دامپزشکی هستند.


و بعضافه با

B. mycoides, B. thuringiensis, B. weihenstephanensis

و خیشاوند های دور

B. pseudomycoides,

انها از گروه باسیلوس سرئوس هستند.فرم کلنی اشان از هم متفاوت است و معمولا به راحتی قابل تشخیص و تفکیک استویژگی انها بزرگ بودن انهاست چیزی در حدود 2 تا 7 میلی متر در قطر دایره هستند انها دارای کلنی های دایره وار بی قاعده و سراسر موج دار هستندو لبه ی کلنی انها ریشه دار است و ساختار گرانولی شبیه توده کوچک همانند کریستال و دارای کلنی های براق و نمناک هستند.

کلنی های باسیلوس انتراسیس و باسیلوس سرئوس بسیار مشابه همدیگر است چون هردوی انها کلنی های کوچک و ریز تشکیل می دهند. انها همولوتیک نیستند.و بیشتر به صورت میخی شکل یا تکه بلندی از ریسمان به نظر می ایدو خیلی سرسخت تر و سازگار یافته تر از باسیلوس سرئوس و باسیلوس تورینژینسیس می باشد

لبه ی کلنی باسیلوس انتراسیس توصیفی از سر ستاره ی دریایی می باشداما این صفت ممتاز ممکن است در سراسر گروه باسیلوس سرئوس ها نیز یافت شود

باسیلوس سرئوس دارای کلنی های خامه مانند یا کره مانند  و دارای رنگ شیری نزدیک به سفید می باشد کلنی های سفید در بلاد اگار همیشه محتوی بودن با اسپور است

باسیلوس مایکویدیس دارای کلنی های ریشه مانند یا پر مو و همچنین ساختاری به هم چسبیده که می تواند به راحتی تمام سطح پلیت محتوی بلاد اگار را بپوشاند

باسیلوس انتراسیس باکتری گرم مثبت  و غیر متحرک و میله ای شکل هستند

انها  در شرایط عادی به صورت زنجیره هایی درهم و طولانی ظاهر می شوند.

اما مقداری از گونه های باسیلوس سرئوس و باسیلوسئ مای کویدیس ممکن است به صورت مشابه با باسیلوس انتراسیس ظاهر شوند.

برای تفکیک این باسیلوس یعنی باسیلوس انتراسیس گونه ی کشت داده ی ان در پلیت اگار محتوی سرم را با دی اکسید کربن مجاور می کنیم اگر باسیلوس انتراسیس باشد تشکیل کپسول


poly--D-glutamic acid

را می دهد.

این میکرو ارگانیسم یک شیموتروف است در دمای پانزده تا بیست درجه سانتی گراد و زیر چهل درجه سانتی گراد رشد می کند.و ابتیمم دمای رشد ان سی و هفت درجه سانتی گراد می باشد.

باسیلوس سرئوس نیز گرم مثبت است و اندازه ی ان نیز مانند باسیلوس انتراسیس است اما معمولا متحرک است و دیپلویید است  و دارای زنجیره های کوتاه می باشد. که این فرم عادی می باشد بجز در  کشت میکروبی باسیلوس انتراسیس که اینگونه نمی باشد.

کپسول باسیلوس سرئوس شکل خاصی ندارد ولی دارای اسپور می باشد.همانند باسیلوس انتراسیس.


شکلی از انکوزیون کریستالی باسیلوس تورینژینسیس

باسیلوس سرئوس شیمو ارگانوتروف است ودر دمای ده تا بیست درجه سانتی گراد و زیر دمای سی و پنج تا چهل و پنج درجه سانتی گراد رشد می کند و دمای ابتیمم ان سی و هفت درجه سانتی گراد می باشد.

باسیلوس تورینژینسیس را متوان به راحتی از باسیلوس سرئوس تفکیک کرد به وسیله ی اندوسپور ها و انکوزیون بادی کریستالی که برای حشرات و دیگر بی مهرگان سمی است . این کریستال ها را می توان به وسیله ف از برابر کردن میکروسکوپی یا به وسیله ی مجاور کردن با ملاشیت گرین مشاهده کرد

باسیلوس تورینژینسیس

دیگر گونه ها:

خارج از گروه باسیلوس سرئوس در باکتری های هوازی اسپور دار نشان داده شده است رنج وسیعی از شکل کلنی ها دوتا داخل هم ومیان گونه.

کلنی های متفاوتی پدید مگردد از نمناک و براق تا گرانول های چین و چروک دار و دارای شکل های متغیر از گر بی قاعده.گاهی اوقات پخش می شوند و گاهی دست نخورده باقی می مانندو موج دار و کنگره دار  وهمچنین دارای لبه هیی ریشه دار می باشند.مقدار قطر دایره های کلنی از یک تا پنج میلی متر است رنگ انها معمولا متغیر است میان کرم سفید رو به خاکستری و مقداری از گونه ها ممکن است پیگمان ها یا رنگ دانه های صورتی رنگ یا زرد رنگ تولید کنند.

تولید کلنی های به هم چسبیده چیز غیر معمول و غیر عادیی نیست مجزا وتشخیص دادن کلنی های این ارگانیسم ها کا مشکلی نیست و مقداری از گونه ظاهریی بی اندازه متفاوت با دیگر گونه ها دارد .

 شکل کلنی های گروه باسیلوس سرئوس و باسیلوس سوبتلیس و  لیچینی فورمیس مشابه هم هستند ولی هر کدام تغییر هایی استثنائی با دیگری دارد. 

کلنی هایی از فرم باکتری های اسپور دار هوازی در بلاد اگار که هستند از ای تا سی و جی تا ال ودر محیط کشت نوترین اگار از دی تا اف به مدت بیست و چهار تا سی و شش ساعت در انکوباتر در دماید سی و هفت درجه سانتی گراد در اندازه دو میلی متر میباشد.