تبلیغات
downloader3116

مقدمه تاریخی:

ارگانیسمی که به طور شناخته شده وجود داشت باسیلوس انتراسیس بود اولین توصیف و شرح از باکتری ویبریو سوبتیلیس به وسیله ی کریستین ارینبرگ  در سال 1935 نزدیک به 30 سال پیش ارایه شد.

 کسمیرداواین  در سال 1864 نام باکتریم را به ارگانیسمی که عامل بیماری سیاه زخم بود نسبت داد.نام باسیلوس برای اولین بار به وسیله فردیناند در سال 1872 ارایه شد.که شامل سه گونه از باکتری های میله ای شکل بود.

B. subtilisB   anthracis     B. ulna.

 

کان در سال 1876 و کوخ در سال 1876 و تیندال در سال 1877 هر کدام جدا پی بردن به این باکتری ها.انها صرف کردن قسمتی از زندگی اشان را برای یافتن ساختار سلولی این باکتری ها تا اندوسپور انها اشکار شود.

دوتای اول از این محقق ها تشخیص دادن اهمیت ساختار پیوندی در بیماری سیاه زخم به وسیله ی بافت شناسی و کوخ مطالعه کرئ تاریخچه زندگی باسیلوس انتراسیس و ثابت کرد توری میکروب را و همچنین علایم تشکیل بیماری های کلنیکی در باکتری شناسی.

زمستان 1880 بود که مسله ی توصیف جنس بر اساس جنس اسپور گسترش یافت.

و اولین بار پرازموسکی به طور مشخص از اسپور استفاده کرد.

خصوصیت:او پیشنهاد کرد که نام جنس ارگانیسم هایی که فرق دارند از نظر داشتن اسپوردوکی شکل  با دیگر باسیلوس ها کلستردیم بنامند.

دست کم چهل سال بعد کلیدی برای دسته بندی باکتری ها ایجاد کردند و اسپور به عنوان صفات اصلی و مهم در این طبقه بندی بیان شد.

ولی هنوز مجلس مشاوره از انجمن باکتری شناسان امریکایی در توصیف صفات اختصاصی و رده بندی گونه های باکتری تشکیل نشده بود تا هر چه زودتر به صورت مجلد در مجله ای از بباکتری شناسی در اورند. 

موفقیت وسیعی در شرح گروههای باکتری پدید امد و ان تعیین مشخصه ای از خانواده باسیلوس ها بود تولید اندوسپور دوکی شکل و کمیته استفاده کرد از نیازمندی های باکتری ها مانند اکسیژن و شکل اسپور برای مشتق گیری میان باسیلوس ها و کلستریدیوم ها و دیگر جنس ها در خانواده ی انها.

این تشریح و توصیف در اولین و دومین ویرایش

 

Bergey’s Manual of Determinative Bacteriology

(Bergey et al., 1923, 1925)

و همچنین تعریفی از جنس باسیلوس های هوازی و اندوسپور دوکی شکل به طور وسیع ارایه شد در سال 1920.

 

اولین مطالعه ی عمده از باسیلوسها به وسیله ی فورد و همکارانش انجام شد.

(Laubach, Rice and Ford, 1916; Lawrence and Ford  1916

انها به طور اختصاصی کوشش زیادی کردند و 27 گونه تولید کردند اما عمل دسته بندی یافته های خود را ناقص و ناتمام انجام دادند.مخصوصا بخاطر اینکه تست ها را به طور دقیق و مشخص تشخیص ندادند.

در برنامه های بعدی یعنی سی سال بعد وقتی که اسمیت و گاردن و کلارک  1946 یک ویژه نگاشت چاپ کردند که کار انها خاتمه یافت و منبسط شد در 1124 گونه که همه ی انها هوازی و شکلشان پوشیده از اسپور بود.

از اول تا اخر کار این نویسندگان این بود انها جمع اوری کردند نژادهای گسترده اسپور دار و  میله ای شکل از نظر مرفولوژی بعلاوه تعداد زیادی صفات فیزیولوژی انها را و سپس انها جایگاه این ارگانیسم ها را در سه گروه بر حسب شکل اسپورشان قرار دادند.انها در ان زمان به جایی رسیدن که می توانستند نژاد جدیدی را توصیف کنند بر اساس صفات شاخصی که انها را از دیگر جانداران جدا می کرد.

توصیفی از میکروارگانیسم ها:

تولید اندوسپور مقاوم در حضور اکسیژن را مشخصه ای برای باسیلوس ها و دیگر جنس ها در نظر گرفته بودند و از ان نتیجه گرفتند و پی بردند به 

B. infernus و B. arseniciselenatis,

که هر کدام دقیقا غیر هوازی هستند و اسپور ندارند با مشاهده در

 

B. halodenitrificans, B. infernus, B. selenitireducens,

B. subterraneus and B. thermoamylovorans.

گونه هایی از باسیلوسها مربوط به جنس های مشابه را جدا کردندکه کلنیکی هستند و میله ای شکل هستند.دارای اندوسپور هستند و هوازی یا وابسته بی هوازی هستند.انها معمولا در کشت های جوان گرم مثبت هستنداما تعدادی از انها متغیر هستند (یعنی شکل ثابتی ندارند گاهی گرم مثبت ظاهر می شوند و گاهی گرم منفی مثل ارشیا کولای) انها معمولا کاتالاز مثبت هستند  وممکن است به کمک فلاژله ها متحرک باشند معمولا مزوفیل هستند  اما باسیلوس ترموفیل وسرما دوست هم در انها دیده می شود

Aneurinibacillus and Brevibacillus

هردوی انها از  گونه های ترموفیل هستند و

Paenibacillus

که یک گونه سرما دوست است.همه گونه هایی که ایجاد بیماری میکنند و دارای مشکلات کلنیکی هستند گزارش شده که دارای اسپور هستندودر محیط های کشت غنی مثل بلاد اگار و نوترین اگار رشد می کنند و دمای رشد انها 37 درجه سانتی گراد است که از نظر بیماری زایی بسیار حایز اهمیت است.

معمولا باسیلوس انتراسیس را با باسیلوس سیرئوس بخاطر داشتن گرانول پلی هیذروکسی بوتیرات  یا دیگر انکوزیون بادی ها و اسپورشان در شناسایی اشتباه می کنند

 

oral isolates, enhanced pathology. Thus, coinfection of anginosus

group streptococci with F. nucleatum in a mouse subcutaneous

abscess model resulted in increased bacterial survival and increased

abscess size compared with abscesses formed following monoculture

inoculation of streptococcus or F. nucleatum alone (Nagashima,

Table 2.6 Recommended antibiotic prophylaxis for endocarditis

Table adapted from the British National Formulary (2003), based on Recommendations of

the Endocarditis Working Party of the British Society for Antimicrobial Chemotherapy.

Dental procedures under local or no anaesthesia

Patients who have not received more than a single dose of a penicillin in the

previous month, including those with a prosthetic valve (but not those who

have had endocarditis)

. Oral amoxicillin 3 g 1 h before procedure (children under 5 years, quarter

adult dose; 5–10 years, half adult dose)

Patients who are penicillin-allergic or have received more than a single dose of

a penicillin in the previous month

. Oral clindamycin 600mg 1 h before procedure (children under 5 years,

clindamycin quarter adult dose or azithromycin 200 mg; 5–10 years,

clindamycin half adult dose or azithromycin 300 mg)

Patients who have had endocarditis

. Amoxicillin plus gentamycin, as under general anaesthesia

Dental procedures under general anaesthesia

No special risk (including patients who have not received more than a single

dose of a penicillin in the previous month)

Either

. Intravenous amoxicillin 1 g at induction, then oral amoxicillin 500mg 6 hours

later (children under 5 years, quarter adult dose; 5–10 years, half adult dose)

Or

. Oral amoxicillin 3 g 4 h before induction, then oral amoxicillin 3 g as soon

as possible after procedure (children under 5 years, quarter adult dose; 5–10

years, half adult dose)

Special risk (patients with a prosthetic valve or who have had endocarditis)

. Intravenous amoxicillin 1 g plus intravenous gentamicin 120mg at

induction, then oral amoxicillin 500 mg 6 h later (children under 5 years,

amoxicillin quarter adult dose, gentamicin 2 mg/kg; 5–10 years, amoxicillin

half adult dose, gentamicin 2 mg/kg)

Patients who are penicillin-allergic or who have received more than a single

dose of a penicillin in the previous month

. Intravenous vancomycin 1 g over at least 100 min, then intravenous

gentamycin 120mg at induction or 15 min before procedure (children under

10 years, vancomycin 20 mg/kg, gentamicin 2 mg/kg)

Or

. Intravenous teicoplanin 400 mg plus gentamicin 120mg at induction or

15 min before procedure (children under 14 years, teicoplanin 6 mg/kg,

gentamicin 2 mg/kg)

Or

. Intravenous clindamycin 300mg over at least 10 min at induction or 15 min

before procedure, then oral or intravenous clindamycin 150mg 6 h later

(children under 5 years, quarter adult dose; 5–10 years, half adult dose)

INFECTIONS CAUSED BY NON-â-HAEMOLYTIC STREPTOCOCCI 29

Takao and Maeda, 1999). In a second study, coinfection of S. constellatus

with P. intermedia resulted in an increased mortality rate in mouse

pulmonary infection model (Shinzato and Saito, 1994). In both cases

in vitro studies indicated that coculture enhanced the growth of the

streptococcus and suggested that secreted factors produced by the

anaerobic bacteria suppressed host bactericidal activity.

The streptococci themselves may secrete enzymes capable of

degrading host tissue components including chondroitin sulphate and

hyaluronic acid (Unsworth, 1989; Jacobs and Stobberingh, 1995; Shain,

Homer and Beighton, 1996). In one clinical study most (85%) of the

anginosus group streptococci isolated from abscesses produced

hyaluronidase compared with only 25% of strains isolated from the

normal flora of healthy sites (Unsworth, 1989). Despite such epidemiological

evidence, the role of hydrolytic enzymes in the disease

process has not yet been investigated in any detail.

In 1996, Nagamune and coworkers reported on a human-specific

cytolysin, intermedilysin, that was secreted by a strain of S. intermedius

isolated from a human liver abscess and shown to be able to directly

damage host cells including polymorphonuclear cells (Nagamune

et al., 1996; Macey et al., 2001). Intermedilysin-specific haemolytic