تبلیغات
downloader3116

بیماری زایی

در بیشتر موارد توکسوپلاسموزیس در انسان احتمالا به وسیله ی خوردن هر گونه کیست های بافتی در گوشت های الوده یا ااوسیت های موجود در غذا های الوده به مدفوع گربه ایجاد می شود.برادیزوییت از کیست های بافتی یه هسپوروزوییتهای رها شده از ااوسیتها سلولهای اپتلیال روده را سوراخ کرده و در روده تکثیر می یابند

توکسوپلاسما گوندی ممکن است هم به صورت موضعی در غدد لنفی مسانتریک و هم به صورت تهاجمی به ارگان های دورتر از طریق خون و لنف منتشر شود.

کلروزیسی در روده وغدد لنفی مسانتریک قبل از دیگر اندام ها باعث ایجاد اسیب های شدید به انها می شود مناطق کانونی زخم ممکن است به بسیاری اندام ها کشیده شود تصاویر پزشکی نشان می دهد که با توسعه یافتن جراحت به این اندام ها مخصوصا اندام های حیاطی و اسیب پذیر مثل چشم قلب و ادرنال اسیب های جدی و شدیدی را در پی خواهد داشتتوکسوپلاسما گوندی توکسین تولید نمی کندزخم در اثر تکثیر درون سلولی تک زوییت ها می باشد

توکسوپلاسموزیس فرصت طلب در بیماران مبتلا به ِای آی دی اس معمولا باعث دوباره فعال شدن عفونت های فرمن می شود اسیب  عمده ای توکسوپلاسموزیس در این بیماران نکروزیس است که اغلب در نتیجه ی اسیب های متعدد است که بعضی ها به بزرگی یک توپ تنیس است.

 

 

دفاع میزبان

میزبان ممکن است در اثر توکسوپلاسموزیس بمیرد اما اغلب بهبود می یابند و ایمنی ایجاد می شود معمولا التهاب در ادامه نکروزیس رخ می دهد در حدود هفته ی سوم بعد از عفونت تکی زوییت های توکسوپلاسما گوندی شروع به ناپدید شدن از بافت های احشایی می کنند و در بافت های عصبی ساکن می شوند تکی زوییت ها در نخاع و مغز مدت بیشتری باقی می مانند چون پاسخ های ایمنی کم اثر تری در این ارگان ها وجود دارد عفونت های فرمن ممکن است به طور موضعی دوباره فعال شوند

دوباره فعال سازی در نتیجه فعال شدن کیست های بافتی می باشد اگر احتمالا بافت کیست در طول زندگی میزبان پاره شود و برادیزوییتهای رها شده به طور طبیعی توسط پاسخهای ایمنی میزبان از بین می روند این عمل سبب نکروز موضعی می شود که با التهاب همراه است.

حساسیت بالا نقش عمده ای در اینگونه عکس العمل ها دارد .اگر چه در میزبان های با قدرت ایمنی مناسب معمولا عفونت بدون هیچگونه تکثیر مجدد توکسوپلاسما فروکش می کند در بیماران ایمنوسایرسی پاره گی یک بافت کیستی در نتیجه تکثیر برادیزوییت ها از روی تکی زوییتها صورت گرفته و میزبان ممکن است در اثر توکسوپلاسموزیس بمیرد علت پاره شدن کیست مشخص نیست.

عفونت گوندی فرمن نهفته به طور ازمایشی به وسیله ی دوزهای بیشتر ی از کورتیکو استرویید و سرم انتی لیمنوسیت و دیگر درمان های ایمنو ساپروسیو دوباره فعال سازی شده است

تست انتی بادی فلورسانس غیر مستقیم (ای ِاف ِای تی) بعضی از اشکالات تست های رنگی را بر طرف کرده است.در تست انتی بادی فلورسانس غیر مستقیم تکوزوییت های کشته شده ی توکسوپلاسمایی که به صورت تجاری در دسترس اند به عنوان انتی بادی استفاده می شوند.اشکالات تست انتی بادی فلورسانس غیر مستقیم اینست که اولا میکروسکوپی با نور یو وی لازم است ثانیا گلوبولین فلورسانس نیز برای هر گونه ایی که مورد ازمایش قرار می گیرد لازم است ثالثا تیتر های مثبت کاذب ممکن است در بدن میزبان به وسیله ی انتی بادی های ضد هسته ای رخ دهد قابلیت این تست در ازمایشات تشخیصی در حیوانات محدود است اما ثابت شده است که در تشخیص توکسوپلاسموزیس انسانی مفید است دیگر تست های سرولوژیک از قبیل تست های تست هما گلوتینا سیون غیر مستقیم تست لاتکسی اگلوتنیا سیون  و تست اگلوتنیاسیون اصلاح شده و تست الایزا مزیت هایی را ارایه می دهند برای مثال تست های اگلوتنیاسیون به راحتی انجام می شوند امروزه ژنهای محلول مورد استفاده برای تست های همو گلوتیناسیون غیر مستقیم به صورت تجاری در چندین کشور نظیر ایالات متحده در دسترس می باشد هر چند این تست به راحتی انجام می شود اما معمولا در طول فاز حاد توکسوپلاسموزیس انتی بادی را پیدا نمی کند.

در تست اگلوتیناسیون اصلاح شده تمام تکی زوییت های کشته شده به عنوان انتی ژن استفاده می شوند و سرم ازمایشی هم با 2 مرکپتو اتانول برای حذف اگلوتین های غیر اختصاصی عمل اورده می شود.

تست الایزا با استفاده از انتی ژن های محلول رو به اختصاصیت رفته و در اینده ممکن است یک تست استاندارد شود.

یک نمونه سرم مثبت ثابت می کند که میزبان در زمانی از گذشته الوده شده است شرایط سرولوژیکی برای یک عفونت حاد وقتی بدست می اید که تیتر های انتی بادی به وسیله ی یک فاکتور از 4 تا 16 در سرم گرفته شده است 2 تا 4 هفته بعد از جمع اوری سرم اولیه افزایش یابد یا وقتی که انتی بادی آی جی ام اختصاصی کشف شده باشد.

پیدا کردن انتی بادی حتی در سرم رقیق نشده در تشخیص توکسوپلاسما گوندی مفید است چون بیماران با این علایم معمولا تیتر های پایینی از انتی بادی های گوندی را دارندتشخیص می تواند به وسیله ی پیدا کردن توکسوپلاسما گوندی در در بافت برداشته ی میزبان به وسیله ی

 

بیوپسی(بافت برداری) یا نکروسپی صورت گیرد این فرایند مخصوصا در افراد ایمنوساپرسی یا بیماران مبتلا به ایدز که تاخیر در ساخت انتی بادی دارند یا کمی انتی بادی دارندمفید است.

عفونت توکسوپلاسما گوندی می تواند به وسیع ساخت اسمیر موثر از زخم روی یک اسلاید شیشه ای یک ساعت تشخیص داده شود بعد از خشک کردن به مدت 10تا 30 دقیقه اسمیر در متیل الکل فیکس شده و با رنگ امیزی گیسما رنگ می شود.

ارگانیسم توکسوپلاسما گوندی که به خوبی بدست امده باشند هلالی شکل بوده و به خوبی با هر نوع رنگ امیزی رومانوکسی رنگ می شوند هر چند ارگانیسم های چند شکلی متداول در زخم واسیب ها معمولا به شکل بیضی اند اما دارای سیتوپلاسم اند که به طور ناچیزی در مقایسه با هسته رنگ می گیرد تشخیصی از توکسوپلاسموزیس نبتید صورت بگیرد مگر اینکه ارگانیسم با ساختار تیپیکال دیده شود مثلا سلول های چند شکلی میزبان ممکن است شبیه پارازیت های چند شکلی توکسوپلاسما گوندی باشد در یک قسمت نازک تکی زوییت ها بیضی شکل تا دایره ای می باشد و معمولا متفاوت از سلول های میزبان رنگ نمی گیرند

کیست های بافتی معمولا کروی اند برادیزوییت ها متناوبند به وسیله ی رنگ امیزی

Acid Schiff stain

رنگ می شوند رنگ امیزی و پی سی آر می تواند برای شناسایی کیست های بافتی توکسوپلاسما گوندی یا تکوزوییت در بافت ها حتی به صورت فیکس شده در فرمالین مفید می باشد.ازمایش بلیکترون میکرو گرافیک

Blectron –micro graphic

می تواند به تشخیص کمک کند متخصصین تکنیک های پرتو نگاری همچنین در تشخیص توکسوپلاسموزیس مغزی در انسان مفید استتلقیح مواد بیوسپی به موشها ی ازمایشگاهی و کشت های سلولی هم می تواند به تشخیص کمک کند

 

negative. Techniques include polymerase chain reaction (PCR) amplification

of target sequences, and routine DNA sequencing of the

amplified DNA may additionally allow for rapid identification of the

causative organism (reviewed by Lisby, Gutschik and Durack, 2002).

Management

Effective management of infective endocarditis includes both treatment

to control and eliminate the causative infectious agent and other

measures to maintain the patient’s life and well-being. Increasingly,

cardiac surgery is carried out at a relatively early stage to replace

damaged and ineffective heart valves.

The antimicrobial treatment depends upon maintaining sustained,

high-dose levels of appropriate bactericidal agents, usually administered

parenterally, at least in the early stages. It is vital that the aetiological

agent, once isolated from repeated blood cultures, be fully identified

and tested for antibiotic sensitivity. In addition to determining which

antibiotics are most likely to be effective against the particular organisms

isolated, the microbiology laboratory will also be required to periodically

monitor whether bactericidal levels of the selected drug(s) are being

maintained in the patient’s blood.

Clearly, the choice of antimicrobial agent depends upon the identity

of the causative agent. Most of the oral streptococcal and S. bovis

strains remain sensitive to penicillin [defined as minimum inhibitory

concentrations (MIC)= 0.1 mg/l, although see Antibiotic Susceptibility]

and to glycopeptides; consequently, a combination of benzylpenicillin

and gentamicin is recommended (Table 2.5). Penicillin-allergic patients

should be treated with a combination of vancomycin and gentamicin.

Table 2.5 Endocarditis treatment regimens

Table adapted from Simmons et al. (1998), based on the Endocarditis Working Party of

the British Society for Antimicrobial Chemotherapy.

a Gentamycin blood levels must be monitored.

Treatment regimens for adults not allergic to the penicillins

Viridans streptococci and S. bovis

(A) Fully sensitive to penicillin (MIC 0.1mg/l)

Benzylpenicillin 7.2g daily in six divided doses by intravenous bolus injection

for 2 weeks plus intravenous gentamicin 80 mg twice daily for 2 weeksa

(B) Reduced sensitivity to penicillin (MIC > 0.1mg/l)

Benzylpenicillin 7.2g daily in six divided doses by intravenous bolus injection

for 4 weeks plus intravenous gentamicin 80 mg twice daily for 4 weeksa

Treatment regimens for adults allergic to the penicillins

Viridans streptococci, S. bovis and enterococci

. Initially either vancomycin 1 g by intravenous infusion given over at least

100 min twice daily (determine blood concentrations and adjust dose to achieve

1-h postinfusion concentrations of about 30 mg/l and trough concentrations

of 5–10 mg/l) or teicoplanin 400 mg by intravenous bolus injection 12 hourly

for three doses and then a maintenance intravenous dose of 400mg daily

. Give vancomycin or teicoplanin for 4 weeks plus intravenous gentamycin

80 mg twice daily. Viridans streptococcal and S. bovis endocarditis should be

treated with gentamycin for 2 weeks and enterococcal endocarditis for 4 weeksa

Conditions to be met for a 2-week treatment regimen for viridans streptococcal

and S. bovis endocarditis

. Penicillin-sensitive viridans streptococcus or S. bovis (penicillin MIC0.1 mg/l)

. No cardiovascular risk factors such as heart failure, aortic insufficiency or

conduction abnormalities

. No evidence of thromboembolic disease

. Native valve infection

. No vegetations more than 5 mm in diameter on echocardiogram

. Clinical response within 7 days. Temperature should return to normal, and

patient should feel well and appetite should return

28 ORAL AND OTHER NON-â-HAEMOLYTIC STREPTOCOCCI

Under certain conditions (Table 2.5) a 2-week course of treatment

with penicillin and gentamycin is adequate for endocarditis caused by

fully sensitive organisms.

Infective endocarditis occurs less frequently in children than in

adults, although the frequency of disease in children appears to be

increasing since the 1980s despite a decline in the incidence of rheumatic

fever, a major predisposing factor in the past. This is due, at least in

part, to improved survival of children who are at risk, such as those

with congenital heart disease. In children over 1 year old with

endocarditis, the oral streptococci are the most frequently isolated