تبلیغات
downloader3116

طرز عمل حرارت دادن

برای نمونه های که با میکرو فلور ها در امیخته اند با حرارت 5/62درجه در زمان 15 دقیقه شوک حرارتی به اسپور داده و همچنین بدون اسپور های دارای اثر مخرب را از بین می بریم؛[ابتا باید نمونه ی خاکی به صورت امولسیون و استریل در آمده باشد]کشت خطی تهیه شده وابسته به مواد مغذی یا اگاری که حالت انتخابی دارد مناسب است. توسط گستردن 250 میکرو لیتر از غلظت وتهیه رقت های 10 برابر یا 100 برابر نمونه به نتایج خوبی می رسیم.

 

نگه داری

اگر ا زنمونه اسپور بدست آید نگه داری ساده خواهد بودالبته این در مورد کشت اولیه یا کشت دوم در بلاد آگار فرضی اشتباه است چون در ان ماده ی غذایی وجود دارد و ارگانیسم به سرعت رشد می کند. یا انتظار نمایش میکروسکوپی از اسپور را در از باکتری که در رو ز های کمی در محیط دارای شیر کشت داده شده داشت.ثابت شده است که در بیشتر نمونه ای اسپوری که کشت اسلنت داده شده و انکوبه شوند میتوانند سالها زنده بمانند. متعاقبا 0 ترجیها نمنه ی اسپور دار )کشت می تواند در دمای 70 درجه یخ بزند یا خشک شود.

تشخیص یا عیب شناسی

این بسیار مهم است که قدر موجوداتی را که همیشه به صورت مثبت در رنگ امیزی گرم رنگ نمیشوند را بدانیم.اگرچه رنگ امیزی گرم روشی محدود است اما در تشخیص سیاه زخم بسار مناسب است. در این روش پوشش کپسول مشخص نمی شود.این روش در طی حملهی بیو تروریسمی امریکا در سال 2001 شناخته شد.

مرز کشوری تفاوت های زیادی را با دیواره گرم مثبت ها دارد که در مرگ موثر اند.اما باسیلوس انتراسیس زمانی که مانند داستان واقعه ی اخیر حمایت می شود بسیار سخت است قبل از شناسایی نمونه باید جدا سازی نمونه انوسپور ها زی کاملا مشخص شده باشد.و با جدا سازی های دیگر اسپور ها نباید اشتباه شود .

گسترش رنگ امیزی گرم نشان می دهد نقاط رنگ امیزی نشده سلول را (رنگ امیزی معکوس)از اسپور را که میتوان ان را برهنه از چربی توسط الکل و شستشوی ان برای نمایان کردن اسپور نمود.اسپور های فیکس شده با حرارت باید به مدت 45 دقیقه در میتیلن گرین (بدون حرارت)غرق شود.بعد از شستشوی غیر مستقیم باید به مدت 30 ثانیه با سافرانین 5/0% پوشانده شود.اسپور به رنکگ سبز در میان رنگ صورتی یا قرمز با بزرگنمایی 1000 برابر دیده می شود. کنتراست (در 1000 برابر ) باید فعال باشد چنانکه رنگ امیزی اسپور به راحتی دیده شود.اسپور هایی که بزرگ اند شفاف تر اند و شکل منظم تری دارند.انئازه و موقعیت انها در بین گونه های دیگر در محیط پلی هیدروکسی بوتیرات(phb)متمایز استو ظهور اسپورانژ در تشخیص بسیار با اهمیت است .جزعیات مرفو لوژی کلینیکال و اسپورانژیال در رویارویی های مکرر در بالا گفته شد(تشریح اندامگان ارگانیسم را ببینید)

 عضو های باسیلوس کرویس و باسیلوس مگاتریوم زمانی که کربو هیدرات داشته باشند مواد قوی زیادی تولید می کنند  . اما زمانی که در نمونه های خونی کف دیده شود همین می تواند دلیل اشتباه شود(گیجی).

قبل از ارائه ی ارگانیسم به آزمایشکاه ابتده بایداز باسیلوسها جدا شود چون باسیلوسها بزرگ و میله ای هوازی گرم مثبت اند،اگرچه هم واره اپور زایی صورت نمی گیرد اما گاهیباسیلوس معمولیphbودیگر گونه ها دچار اشتباه می شوند و اسپور تولید می کنند.بیشتر تست های تشخیصی کاربردی استفاده شده همان تست های سنتی است(Gordon-hynes and pang 1973)بسته یapi20e/50chbبرای تشخیص های احتمالی باسیلوس انتراسیس از دیگر گونه های باسیلوس کریوس طی 48 ساعت استفاده شود.در طی بوجود امدن گونه های جدید راه های پیشنهادی جدیدی بوجود امدبه روز در امدن داده های apiمورد نیاز واقع شد.همچنین بیولوگ اغلب پایگاه های داده دا را تاسیس کرد. این قبیل بسته هابه دسته بندی گونه ها بسیار کمک کرد و این به گونه های اندو اسپور هوا زی نیز مرتبط بود.اما انان اینها را با گسترش های مداوم بهبود بخشیدند و به داده های ان افزودند(logan 2002) اما این فشار را بر انان میافزود چون باید اولویت بر پایه ی تست های توصیفی قرار می گرفت که در زیر شرح داده شده است.

شامل نمایه ی ارتباطات انگشتی شیمو تاکسونو می توسط استر متیل اسید های چرب(fame)انالیز الکترو فورز بر روی ژل پلی اکریل امید(page) طیف سنجی تقییر جرم وطیف سنجی فرو سرخ.همه ی این راه ها کار برد های مفید کلی در مقابل جنس ها یا گونه های کوچک است.چنان که با روش پایه ای اطلاعات فنوتیپی تقلا های صحیح نیاز است که تعدادی از انها تجاری و دست رس پزیر اند.از قبیل نرم افزار های سیستم شناسایی (هیت میکروبیinc،شبکه deامریکا) پایگاه های مشهور انالیز و بررسی.

برای تشخیص نمونه ی اندو اسپور هوا زی در دم گونه نیاز به گرفتن نتیجه های مثبت از واکنش های بیو شیمیایی ویروسی است.و این که بدانیم کدام روش راحتر هویت را نمایان می کند.و این که کدام تست بیو شیمیایی امتحان شود تا تعدادی از نتایج مثبت بدست اید.جدا سازی غیر شیمیایی ممکن است وابسته به جنس براوی باسیلوس یا ان اورینی باسیلوس یا وجود عضوی از باسیلوس اسفاریکوس یا باسیلوس بادیوس باشد

4,6-dimethyl-2-pyrimidinyl]benzene sulphonamide) and 5% defibrinated

horse blood. This medium is also selective for S. mutans.

As streptococci are facultative anaerobes, incubation is best carried

out routinely in an atmosphere of air plus 10% carbon dioxide or in an

anaerobic gas mix containing nitrogen (70–80%), hydrogen (10–20%)

and carbon dioxide (10–20%). Some strains have an absolute requirement

for carbon dioxide, particularly on initial isolation. Colonies on blood

agar are typically 1 mm or less in diameter after incubation for 24 h at

37 °C, are nonpigmented and often appear translucent. On blood agar

the streptococci discussed in this chapter usually produce á-haemolysis

or are non-(ã)-haemolytic. However, as mentioned previously, the

haemolytic reactions of different strains within a species may vary and

are sometimes influenced by the source of blood (e.g. horse, sheep) and

by the incubation conditions. Some examples of colonial morphology

on different culture media are illustrated in Figure 2.4.

Liquid culture of these streptococci may be carried out in a

commercial broth such as Todd–Hewitt broth or brain–heart infusion

broth (Oxoid) with or without supplementation with yeast extract

(0.5%). The growth obtained in broth cultures varies from a diffuse

turbidity to a granular appearance with clear supernatant depending on

strain and species.

Initial Screening Tests

Streptococci are usually spherical, with cells of approximately 1-ìm

diameter arranged in chains or pairs. The length of the chains may vary

from only a few cells to over 50 cells, depending on the strain and

cultural conditions (longer chains are produced when the organisms are

grown in broth culture). Streptococci stain positive in the Gram stain,

although older cultures may appear Gram variable. Some strains may

appear as short rods under certain cultural conditions. Isolates should

be tested for catalase reaction, and only catalase-negative strains

should be put through further streptococcal identification tests.

The clinical microbiologist should be aware that, because of developments

in taxonomic studies, several other genera of facultative

anaerobic Gram-positive cocci that grow in pairs or chains have been

proposed that may superficially resemble streptococci. The scheme

described in Table 2.8 should allow the differentiation of these genera

on the basis of a few cultural and biochemical tests, with great caution

isolates, 5 of which were found to be resistant to cefpirome and 12 to

cefepime. How widespread this phenomenon of penicillin resistance

was is difficult to ascertain, since a study from the opposite side of the

Iberian Peninsula (Lugo), although admittedly based on a small

collection of anginosus group bacteraemic strains (1988–1994), found

all to be sensitive to penicillin and erythromycin (Casariego et al.,

1996). More recent evidence from central Spain (Madrid) also

reported a high proportion of non-â-haemolytic streptococci isolated

from blood culture between 1998 and 2001 to be to erythromycin

(42%), tetracycline (35%) and clindamycin (25%) resistant

(Rodriguez-Avial et al., 2003). Researchers also found evidence of

cross-resistance between erythromycin and tetracycline, with resistance

to one agent being associated with the occurrence of the other. Also of

note is that 3 of the 111 isolates tested by Rodriguez-Avial et al.

(2003) were found to be resistant to the streptogramin quinupristin/

dalfopristin.

National surveillance data from England and Wales also point to

a similar increase in resistant phenotypes (PHLS, 2001, 2002; HPA,

2003a). The numbers of bacteraemic strains reported through routine

surveillance as having reduced susceptibility to penicillin increased

between 2000 and 2002 for all non-â-haemolytic streptococcal

groups, with yearly increases for S. mitis group being particularly

pronounced, stepping from 9 reports in 2000 to 33 in 2001 to 73 in

2003. Of the multitude of species that constitute the non-â-haemolytic

streptococci, S. mitis, S. sanguis and S. oralis, have been described as

most frequently exhibiting reduced susceptibility to penicillin

(Alcaide et al., 1995; Mouton et al., 1997; de Azavedo et al., 1999;

Wisplinghoff et al., 1999; Gershon et al., 2002). Analysis of streptococcal

isolates submitted to the UK national reference laboratories between

1996 and 2000, originating from patients with endocarditis, found one

in four of S. mitis isolates to have reduced susceptibility to penicillin

(MIC >0.125 mg/l), with one in seven of S. sanguis and one in eight

of S. oralis isolates also showing reduced penicillin susceptibility

(Johnson et al., 2001). Tetracycline and erythromycin resistance

similarly increased over this period, with S. mitis group showing highest

frequency of erythromycin resistance and S. bovis group showing the

highest frequency of tetracycline resistance (HPA, 2003a). In the light

of the common target of activity for streptogramins and macrolides,

studies have found evidence of cross-resistance between erythromycin

and quinupristin/dalfopristin (Mouton et al., 1997).